Blog

1. Hoe het begon

  • Erik Kasteleyn -
  • 20/05/2019  |  Comments (0)

Het was één uur 's nachts op een zomerse avond in 1982. In de woonwijk naast het studentencomplex in Amstelveen waar ik woonde, waren bijna geen mensen meer op straat. Ik was gespannen. Eerder die dag had ik het boek 'Werken met pendel en wichelroede' van Tom Graves gelezen en wilde het zelf eens gaan proberen. Maar angstzweet brak me uit bij de gedachte dat anderen mij -student geologie- zo zouden zien. Met moeite overwon ik mijn vrees en stapte de koele nacht in. Een aantal straten verder, langs een fietspad, stonden bomen. In zijn boek adviseerde Graves een V-vormige stok te gebruiken. Al snel vond ik onder de bomen een gevorkte tak en had mijn eerste wichelroede te pakken.
 
Nerveus keek ik om mij heen of er iemand in de buurt was, hield de wichelroede in beide handen voor mij uit en liep over het donkere fietspad. Er gebeurde niets, de wichelroede bleef bewegingloos. Ik liep verder, maar de gevorkte tak deed niets. Zo liep ik wel een kwartier op het stille donkere pad, maar er gebeurde niets. Was het dan tóch flauwekul en kon ik mijn tijd maar beter aan andere dingen besteden?
En toen gebeurde het. Onaangekondigd was er een plotselinge beweging van de tak en ik voelde hoe deze in mijn handen begon rond te draaien. Ik kon de beweging niet tegenhouden. Ik schrok en een golf van emotie sloeg door mij heen.
Ik was verbijsterd en had geen idee waardoor de tak in beweging kwam. Het voelde als een grote kracht die de stok deed bewegen en had niet het gevoel dat mijn eigen handen en armen dit veroorzaakten. Het deed mij denken aan de keren dat ik aan het vissen was en dat er een grote vis aan de haak zat. Plotseling zonder waarschuwing een heftige ruk en een aanhoudende kracht op de hengel en het vistuig.
 
Al rondlopend met de bewegende wichelroede merkte ik dat de uitslag van de roede iets te maken had met de plaats op het fietspad. Daar waar de wichelroede in beweging kwam, legde ik een takje op de grond en deed enkele stappen terug. De wichelroede stopte met bewegen. Weer naar voren lopend begon de stok opnieuw rond te draaien. De herhaalbaarheid van dit eenvoudige experiment fascineerde mij. In een soort trance ging ik er steeds maar mee door en vergat de tijd. De geluiden van vogels deden mij op een bepaald moment beseffen dat het inmiddels ochtend was geworden. Thuis was ik nog zo opgewonden, dat de slaap lang op zich liet wachten. Dit vreemde fenomeen had mij in de greep en heeft me vanaf dat moment niet meer loslaten.

 

Reageer

Door op Verzenden te klikken gaat u akkoord met onze Privacyverklaring (AVG)